Bevrijding van geweld en terreur Levenservaringen en visie…..   De levenservaringen en visie van Hadi Shams Haeri.   Hadi Shamhari werd in 1943 geboren in Iran. Na de komst van Khomeini sloot hij zich aan bij het gewapende verzet tegen het dictatoriale regime. Vijftien jaar later liet hij het gewapende verzet achter zich. Inmiddels woont Hadi 15 jaar in Nederland en is hij medeoprichter van de Stichting Rahai.   Hoe kwam je in de wereld van geweld en terreur terecht? Tijdens het regime van de sjah was er in Iran geen democratie. Alle politieke activiteiten waren verboden. Er was geen mogelijkheid je mening te uiten. Demonstraties werden door de politie met wapens neergeslagen. Dat was het moment waarop ik over gewapend verzet begon na te denken. Toen de sjah verdreven werd en Khomeini kwam, bleven er uiteindelijk helemaal geen mogelijkheden voor democratie meer over. De kranten werden gecensureerd, de oppositie kwam in de gevangenis terecht, demonstranten werden ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. Ik raakte er toen van overtuigd dat de enige manier van verzet die overbleef het gewapende verzet was. Later bleek dat het gewapende verzet de situatie nog slechter dan vroeger maakte.   Wat voor processen speelden zich daar af en wat voor invloed had dat op je? Binnen de organisatie werd ik een heel ander mens dan ik normaal was. Ik werd wreed en wilde alle vijanden en politieleden doden. Dit kwam door de methoden van hersenspoeling en indoctrinatie die binnen de organisatie gebruikt werden. De enige gedachte die nog in mij leefde was, dat we door de dood van de vijand democratie konden bereiken   Wat deed je ertoe besluiten je van het gewapende verzet los te maken? Ik was 15 jaar bij het gewapende verzet, toen ik met de organisatie naar Irak ging. Bij de grens van Irak verzetten wij ons tegen het Iraanse regime. De gedachte kwam toen in mij op, dat we nu 15 jaar bezig waren met dit gewapende verzet, maar dat het tot nu toe geen enkel resultaat had gehad. De situatie was er niet door veranderd, integendeel, het was er nog slechter op geworden. Want als de plaatselijke bevolking in Iran zich nu tegen het regime wilde verzetten, dan werden zij door het Iraanse regime ook beschouwd als leden van het gewapende verzet. Deze beschuldiging was onterecht, maar je kwam er wel door in de gevangenis terecht, met marteling en de doodstraf in het vooruitzicht. De bevolking durfde hierdoor niets meer te zeggen. Dus het verzet tegen het regime werd zo juist moeilijker. Ook dacht ik erover na hoeveel leden van onze organisatie gestorven waren en hoeveel mensen van de regering er gedood waren. Aan beide kanten waren veel doden gevallen en toch veranderde de situatie niet. Ik begon het gewapende verzet als onzinnig te ervaren. We moesten andere vormen van verzet zien te vinden om tot democratie te komen. Mensen die bezig zijn met wapens verharden hun hart en hun geest wordt slecht. Zij houden niet meer van mensen. Zij hebben geen enkel geloof meer, behalve het geloof in de eigen organisatie. Eigenlijk worden ze geestelijk ziek. Ze horen niets meer, zien niets meer dan het gewapende verzet, ze zien geen enkele andere manier meer. Ze leven apart van de wereld en maatschappij en ze leven gescheiden van hun familie. Uiteindelijk worden ze gearresteerd en krijgen ze de doodstraf. Dit is waar het terroristische leven uit bestaat.   Hoe heeft het je leven beïnvloed? Binnen de organisatie krijg je een heel ander karakter, een andere identiteit. Dat proces van identiteitsverandering begint zodra je de organisatie binnen komt, het krijgt vorm en groeit en groeit. Zolang je in de organisatie blijft geloven kun je er nooit uit loskomen. Er moet eerst een zaad van twijfel in je opkomen. Dan volgt een enorm gevecht met jezelf. Je vraagt jezelf af wat je moet gaan doen als je uit de organisatie komt. Binnen de organisatie heb je een bepaald karakter gekregen. Je moet weer van dat karakter afgescheiden worden. Daarvoor is nodig dat het gevoel voor de organisatie losgelaten wordt. Dit gevecht met jezelf duurt twee tot drie jaar. Toen ik weer in de gewone maatschappij kwam had ik een heel ander karakter dan vroeger gekregen. Als je terugkeert in de maatschappij, herinner je jezelf weer hoe het vroeger was. Pas langzamerhand kun je dan, beetje bij beetje, weer normaal gaan functioneren.   Wat is jouw visie hoe de maatschappij zich het best kan beschermen tegen geweld en terreur? Terroristische organisaties komen niet uit westerse democratische landen, maar ontstaan in landen waar geen democratie en geen vrijheid van meningsuiting is, en waar dictatoriale regimes aan het bewind zijn. Dictatoriale regimes zijn voedingsbodems voor terrorisme. Daarom moeten westelijke landen weigeren dictatoriale regimes te steunen en nooit met deze regimes samenwerken. Ze moeten deze regimes onder druk zetten om tot democratie over te gaan. Dictatoriale regeringen gaan er vanuit dat westerse landen er de schuld van zijn dat hun land een achterstand heeft, daarom vallen zij westerse landen aan.   In westerse landen ontstaat een voedingsbodem voor terreur vaak door discriminatie. Mensen voelen zich door discriminatie weggedrukt en komen in opstand. Deze mensen hadden graag in hun eigen land willen blijven leven, maar omdat zij daar geen normale levensmogelijkheid hadden en onderdrukt werden, moesten zij vluchten naar andere landen. Doordat zij daar dan ook weer een vorm van onderdrukking ervaren, en ook in dat land hun mening niet wordt gehoord, ontstaat er bij hen frustratie en komen zij in verzet.   Belangrijke punten hoe de maatschappij zich kan beschermen tegen het ontstaan van terreur:   o    Zorgen voor een goede economische en democratische situatie voor iedereen o    Iedereen met respect behandelen, mensen niet beledigen en toestaan hun eigen geloof te hebben. Alle religies respecteren o    Geen onnodige agressie opwekken o    Politiek gescheiden van geloof en ideologie houden o    Kritiek op een zodanige manier uiten dat het niet beledigend of kwetsend wordt o    Weigeren dictatoriale regimes te steunen   Wat betreft kritiek zo uiten dat het niet beledigend is: De laatste tijd zijn er veel spanningen ontstaan door beledigende tekeningen over de profeet Mohammed. Als men kritiek heeft op de islam, zou men het op een andere manier moeten uiten. Als ik bijvoorbeeld iets wil zeggen over het christendom in de middeleeuwen, toen zoveel mensen door de kerk op brandstapels ter dood gebracht werden, dan moet ik kritiek hebben op deze acties op zich en niet Jezus beledigen. Want Jezus heeft hier geen schuld aan, maar de toenmalige leiders van de kerk.